Onbirinci Düş

Not:  Saygıdeğer yazarımız Muhittin KARAKURT'un yazı dizisinden 11. düşü sizlerle paylaşmaktan dolayı sevinçliyiz.  Yazarımızın tüm düşleri birbirinden güzel olup 11. düşün sadece çeyrek yazısını portalda paylaşıyorum. Tamamını görmek isteyen forum kısmında okuyabilir. Bu güzel paylaşım için Muhittin abiye teşekkür eder.  Yazılarının devamını dileriz.

Solgun ve sararmış  Berojda, bildiğimiz kışlardan hiç bir eser yoktu.  Hatta Aralık ayının sonunda ve Ocak başlarında hala kar yağmamıştı tam aksine arasıra yağmur çiseliyordu. Köyün koyunları hala sararmış bozkırlarda  yayılıyor ve geceleri köye sağnak halinde yağmur yağıyordu. Belli ki değişen zaman  ve insanlar gibi iklim de değişmişti.  Artık herşey değişmişti , insanlar daha da çok değişmişti. Ne Aralıkta kış vardı nede insanlarda sevecenlik. Eski  köylüler çoktan göçmüş yerine yarı kasabalı yarı köylü çıkarcı ve çoğu şeye art niyetli ve çıkarcı yaklaşan   bir insan gürühu kalmıştı. Öyle ise yapacak bir şey yoktu,  eski insaların izini sürmek gerekiyordu. Ben de öyle yaptım eskiden dinlediğim hikayeleri bir araya toplayıp tarihin ve mantığın  süzgecinden geçirip delilleri ile birlikte kendime göre yoğurmaya başladım. Öyle ya eğer bir yerlerde bir trajedi yaşandı ise  mutlaka zamanda ayak izlerini bırakmıştır. Ayak izlerinden giderek olayı yeniden yaşayabilirmiyiz? İnsanların o trajedi içinde yaşadıklarını ve hislerini yeniden duyabilirmyiz?

Zaman  sihirli ve oldukça etkili bir iz silici ve etkili bir kimyasaldır. En derine işleyen ve çıkmayacak izleri , yağlı karaları ve lekeleri öyle bir aklar  ki piyasının tüm etkili  leke çıkarıcılarını toplasan aynı sonucu elde etmek imkansızdır. Ama öyle izler vardır ki  zaman bile silinemez! Kimi zaman insanlar tarihte iz bırakır kimi zaman ise olaylar insanlarda iz bırakır. Dolayısı ile ikisi arasındaki etkileşme sürekli ve çift yönlü bir ilişkiden ibarettir. Bir zamanlar üzerinde yürüdüğüm kırlarda zaman  çoğu izleri silmiş ve değiştirmiştir. Beynimde kazındığım silüetler ile gözümün gördüğü görüntüyü çakıştırınca değişimi tüm çıplağı ile görüyordum ve üzülüyordum. Değişmeyen bir şey vardı ki bana anlatılanları belleğime çok iyi kazıdığım için  zamanla  pek fazla değişmemişti.

 Yahya KARAKURT’un sorularını cevaplayan Turgay KARAKURT’la eğitim süreci, köy yaşantısı ile ilgili konuştuk. Marmara Üniversitesinde gazetecilikte okuyan genç arkadaşımız Turgay, bundan  böyle sitemize  haftalık röportajlar hazirliyacak. İlk deneyimini sizlerle paylaşiyor, gelecekte iyi bir gazeteci olmasi dileğiyle kendisine başarılar diliyoruz.

 Öncelikle kendinizden biraz bahseder misiniz?

Kars’ın Sarıkamış ilçesine bağlı Karapınar köyünde 1987 yılının on kasımında dünyaya geldim. Ailemin üç çocuğundan en büyükleriyim. Benim haricimde benden 3 yaş küçük olan Sezai ve 15 yaşında olan lale adında iki kardeşim var. Sezai samsun on dokuz mayıs polis meslek yüksek okulunda birinci yılını okumakta. Lale ise Karapınar ilköğretim okulunda 4. Sınıfı okuyor.

Çocukluğunuz nasıl geçti?

Çocukluğum köydeki her çocuk gibi 7-8 yaşına kadar oyun oynamakla bir şeyin farkında olmadan çocukluğun muzırlığını yaşamakla geçti.  8 yaşından sonra yaylada kuzu otlatmayla geçen bir çocukluk dönemi. Yani okula başladığım o yıllarda aynı zamanda her yazımı akranlarım başka yerlerde tatil yaparak geçirirken ben soğanlıda kuzu otlatırdım. Yani öyle bir yaştaydım ki 20 kuzuyu bile otlatamıyordum benden yaşça büyük olan arkadaşlarımın sürülerine katardım kuzularımı ve onlarla birlikte otlatırdım. Aslında geneline bakıldığında öyle dillere destan bir çocukluğumuz olmamıştır. Bu benim dönemimdeki bütün köy çocukları için geçerliydi.

Bu soğanlı ve kuzu otlatma serüveni ne zamana kadar sürdü?

 1995 yılında başlayıp 2005 sensine kadar sürdü. Yani bu dönemde ben liseyi bitirmiştim. Artık benimle yaşıt kuzu otlatan çocuk kalmamıştı. Bu soğanlı dönemimde beni en çok sıkan eksiklik ise elektrik yok dinleyebildiğin tek şey radyo buna da razı olunur fakat tek kanal var o da TRT’nin bir kanalı birkaç saat türkü geri kalan zaman da Türk sanat musikisi çalıyor. Burada ki sıkıntım tarif edilmezdi. (gülerek )

Soğanlıdan döndüğümüz zaman soğuk ve rüzgârdan dudaklarımız çatlar ve yüzümüz adeta çorak topraklara dönerdi.  Cildimiz birkaç ay zor eski haline gelirdi. Ve bu bana özgüdür zannedersen başka örneği de yoktur ben hep hasta olurdum. Soğuk algınlığı halsizlik yolda yürüyemeyecek hale gelirdim.

Okul hayatın nasıl geçti?

 Eğitim hayatıma 1993 yılında Karapınar ilköğretim okulunda başladım. İki sınıflı bir okulumuz vardı. Birinci, ikinci ve üçüncü sınıflar bir derslikte; dördüncü ve beşinci sınıflar ise bir derslikte ders görürdüler. Bu eğitim batıyla kıyaslanamayacak derecede kötüydü. Sanki şartlar bizim aleyhimize anlaşmıştılar. Hem eğitim kalitesi hem imkânlar kısıtlıydı. Küçük yaşta hem okulun temizliği hem tezekle ısındığımız sobayı nöbetçilik usulüyle yakmamız hepsi birer sorun. Tabi bu Anadolu’daki bütün köylerde aynıdır.

Sizin döneminizde öğrenci neler yapardı?

Ben ve benim gibi bütün arkadaşlarım okuldan arda kalan bütün zamanımızı ailemize yardım ederek geçirirdik. Hayvancılık yaygın olduğu için genelde de bu konuda yardım ederdik. Düşünün okuldan çıktığım öğle yemeği arasında bile gelip hayvan gübrelerini dışarı atardım. Bunu yaptıktan hemen sonra koşa koşa okula giderdim. Yine aynı şekilde akşam okuldan çıkar çıkmaz üstümü değiştirir evdekilere yardıma giderdim.

Saman doldururduk hayvanlara yem vermeleri için dışarı çıkardıklarında alıp çeşmeye suya götürürdük.  Benim için en zor şey ise hayvanlar kapıda beklerken içeri girmelerine engel olmaktı. Sırf o hayvanları ahıra bıraktığım için çok tokat yemişimdir. Bu ilkokul dönemi benim için tam bir yoğrulma dönemidir. Yaptığım hiçbir hatayı affetmez beşkardeşi yukardan sağ ve yol yanağıma indirirdiler. Yılar sonra arkaya döndüğümde bu hatıraları gülümseyerek hatırlarım.  Bunu asla unutmamak gerekir. Köylü çocuğun bu yaşta tek işi eğitim değildir, o aynı zamanda ailesi ile birlikte iş yükünü de sırtlanır. Bu açıdan işi hep zordur. O ta küçük yaşta bir büyük gibi düşünmek zorundadır. Burada işler usta çırak ilişkisi ilerler her konuda işleri uygulamalı öğrenirsin. Tabi öğrenirken de tokatları hep beklersin. Usta asla hata kabul etmez.