ŞAİR VE HÜZÜN

Hiç kimseye hüzün senin kadar yakışmaz bu alemde
Bu hüzünler ki aşkın ve şiirin  yıllanmış şarabıdır
Hüzünler ki sararmış dünyanda süzülen ışıklardır
Bu hüzünler ki biraz da şairlere özgüdür
Hüzünsüz yaşayamazsın bu özündür senin

Bozkırın hüzününe direnen solgun bir gül gibi yüzün
Sapsarı , sessiz ve yalnız bir bozkır parçası yaşamın
Yoğunhasanın hazin ve sessiz sonbaharı gibi yorgun 
Kolların dermansız yana düştü, artık bekleyişten başka hiç bir şey kalmadı
Her şey tükenişte , biraz da şairlere özgüdür bu sessiz bekleyişler 

Hiç kimse senin kadar alışkın değildir ayrılıklara
Bu ayrılıklar ki  hep Sarıkamıştan başlardı uzanır aras boyu
Hasret mendile işlenmiş kızıl bir gül gibi işlenmiş kadere
Uzak kentlere doğru uçmada bekleyişte kuşlar  
Biraz da şairler özgüdür bu hasret

Savrulur küllerim gider aşık Kerem gibi bu boz kırda
Viran olmuş buğday tarlalarında aslı’m ararım 
Asırlık ağaçlar devrilmiş kül olmuş bedenler 
Hiç kimse senin kadar aşina değil bu ölümlere
Biraz da şairlere özgüdür bu ölümler

Muhittin Karakurt
Eylül  İstanbul-2010